Είναι ωραίο να μπορείς να προσφέρεις. Ωραίο όχι μόνο γι αυτούς που παίρνουν από σένα, αλλά και για σένα τον ίδιο. Σε γεμίζει, σε ολοκληρώνει, δίνει πραγματικό νόημα στην ύπαρξη σου πάνω στον πλανήτη.

Μερικοί άνθρωποι δεν το έχουν ανακαλύψει αυτό. Δεν μπορούν να δώσουν. Δεν ξέρουν. Δεν έμαθαν. Δεν είναι στο DNA τους. Δεν έχει σημασία. Απλώς δεν μπορούν.

Άλλοι πάλι δίνουν τα πάντα. Χωρίς να περιμένουν να πάρουν κάτι πίσω ως αντάλλαγμα. Χωρίς υστεροβουλία.
Να ένα παράδειγμα: http://spirit.pblogs.gr/2008/12/prokhryxh-pros-ton-eayto-moy-kalhmera.html

Ο κόσμος συνήθως είναι σκληρός και αδιάφορος. Είναι αγνώμων. Είναι μαύρος. Μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα κάτι διακρίνω. Κάτι ξεχωρίζει. Κάτι φωτίζει εκεί στο βάθος. Το βλέπεις; Είναι ένα λαμπιόνι νομίζω. Όχι, όχι… Δεν είναι ένα λαμπιόνι. Είναι πολλά λαμπιόνια. Φωτίζουν, χαμογελούν. Είναι άνθρωποι, είναι φίλοι. Σου χαμογελούν. Σε αγκαλιάζουν. Σε αγαπούν.

Κοίτα εδώ: http://aroma.pblogs.gr/2008/12/ena-lampioni-soy-hamogela.html
Κι έδώ: http://nostou-algos.pblogs.gr/2008/12/ena-lampioni-soy-hamogela.html
Κοίτα, κοίτα σου λέω, έχει κι άλλο, εδώ: http://meneksedia.pblogs.gr/2008/12/387152.html
Να, κι ένα ακόμη: http://goe.pblogs.gr/2008/12/ena-lampioni-soy-hamogela.html
Κι άλλο: http://glwssoy.pblogs.gr/2008/12/ena-lampioni-soy-hamogela.html
Γεμίσαμε λαμπιόνια: http://morg.pblogs.gr/2008/12/387162.html
Είναι ατέλειωτα: http://spiti.pblogs.gr/2008/12/ena-lampioni-soy-hamogela.html
Κι άλλο. Μα είναι απίστευτο. http://peslac.pblogs.gr/2008/12/me-tosa-lampionia-mallon-h-deh-hamogelaei.html
Κι ένα ακόμη: http://mauros-pit.pblogs.gr/2008/12/ena-lampioni-soy-hamogela.html
Δες. Κι άλλο: http://placebo.pblogs.gr/2008/12/tha-exhghsei-kapoios-ti-paizei-me-to-lampioni-shmera.html

Χρόνια Πολλά!

(Υστερόγραφο προς λαμπιόνια: Γουρούνια, έπρεπε να με είχατε ειδοποιήσει νωρίτερα… Άντε! Χρόνια Πολλά και σε σας).

Επειδή η ιστορία γράφεται από τα γραπτά που μένουν πίσω, υποχρεώνομαι να κάνω αυτή την ανάρτηση για την αποκατάσταση της αλήθειας (…όπως θα έπρεπε να είναι).

ΑΘΗΝΑ - Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2008. Village Park, Ρέντη
(του ανταποκριτή μας)

Η παρέα είχε μαζευτεί στο Flocafe. Η ιδέα για τον τόπο συνάντησης ήταν άστοχη καθώς λόγω της ημέρας και της κακοκαιρίας το κατάστημα ήταν γεμάτο. Έτσι, αναγκαστήκαμε να καθίσουμε στα τραπεζάκια που ήταν έξω. Το κρύο ήταν πράγματι αφόρητο. Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν περίμενε πολικές συνθήκες. Εκτός, ίσως, από το Βασίλη που καθυστέρησε 45 ολόκληρα λεπτά!!! Η κίνηση του να καθίσει κάτω από τη σόμπα-μανιτάρι ήταν σκανδαλώδης, όταν την ίδια στιγμή ο Πέτρος είχε έρθει με ανοιξιάτικη gym εμφάνιση και στην πορεία της βραδιάς είχε αποκτήσει εκείνο το μελιτζανί χρώμα που έχουν οι ετοιμοθάνατοι από κρυοπαγήματα.

Όταν η κατάσταση με το κρύο έφτασε στο απροχώρητο, η παρέα ψήφισε περισσότερο …κρύο! Αποφασίσαμε να πάμε στο Allou με μόλις λίγους βαθμούς πάνω από το μηδέν και με κάτι απροσδιόριστο να πέφτει από τον ουρανό που άλλοτε έμοιαζε με χιονόνερο και άλλοτε με βροχή.

Κάποιοι από την παρέα εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους, ψηφίζοντας ως εναλλακτικές: φαγητό, σινεμά ή πατσά (ο οποίος δεν αναφέρθηκε σε άλλες αναρτήσεις). Δεν εισακούστηκαν όμως. Αν και η κατάσταση του Πέτρου χειροτέρευε, ο καλός και κολλητός φίλος του, Βασίλης, επέμενε και χτυπιόταν για να πάει στα συγκρουόμενα. Είχε καθίσει μάλιστα δίπλα στην Αννα-Μαρία, το μικρό κοριτσάκι της Μελίνας για να την έχει σύμμαχο.

Όπως έχουμε διδαχτεί εδώ και χιλιάδες χρόνια από την ιστορία του τόπου μας, στη δημοκρατία η πλειοψηφία κερδίζει. Έτσι, κάναμε τα ξερά χλωρά, μαζέψαμε τα παγωμένα μας κορμιά και πήραμε σκυθρωπά το δρόμο για το Allou. Όπως επίσης έχουμε διδαχτεί εδώ και χιλιάδες χρόνια από την ιστορία του τόπου μας, στη δημοκρατία ναι μεν κερδίζει η πλειοψηφία, αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία γιατί τελικά κάτι άλλο γίνεται.

Οι φιλάνθωποι: Δημήτρης, Μαίρη, Βιβή, Μάνια και Πάρις, με γνωστό κοινωνικό έργο, λίγο πριν πάρουν το δρόμο που θα έδινε το τελειωτικό χτύπημα στον Πέτρο, σκέφτηκαν και πρότειναν ένα κλειστό χώρο για να συνεχίσει η βραδιά. Το bowling center που υπάρχει στα μισά της διαδρομής από το Village μέχρι το Allou εμφανίστηκε σαν όαση στην έρημο. Ήταν η τελευταία ελπίδα, το τελευταίο χαρτί πριν βρεθούμε όλοι -πλην του Πέτρου- στην αίθουσα αναμονής κάποιου νοσοκομείου περιμένοντας τα δυσάρεστα νέα.

(Σ.Σ.: Ξανθιά θεά ελπίζω να κατάλαβες που θα βρισκόταν ο Πέτρος).

Τελικά, η δημοκρατία κέρδισε. Πήγαμε για bowling.

Ο Δημήτρης και ο Πάρις ήταν παλιοί bowlers. Στην πορεία αποδείχτηκε πως ήταν και ο Πέτρος. Επειδή όμως χαρακτηρίζεται από σεμνότητα και ταπεινότητα (ναι, υπάρχει κι ενας τέτοιος στην Ελλάδα) το είχε κρατήσει κρυφό. Για να μην τρομοκρατηθεί η παρέα από τις επιδόσεις των δεινών αθλητών, οι τρεις άντρες αποφάσισαν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους στη διάρκεια του παιχνιδιού. Ήταν πολύ σημαντικό για τη συνοχή της παρέας.

Η προσπάθεια ήταν ομολογουμένως δύσκολη. Τα χέρια των αθλητών πήγαιναν πολλές φορές από μόνα τους και τα strikes δεν ήταν δυνατό να αποφευχθούν. Ο Πέτρος το πήρε απόφαση. Έπρεπε να κάνει αντιπερισπασμό. Έτσι, στη διάρκεια μιας βολής, με το πέταγμα της μπάλας στο διάδρομο έκανε μια βουτιά και βρέθηκε φαρδιά πλατιά ξαπλωμένος στο πάτωμα. Η παρέα έσκασε στα γέλια. Ο στόχος είχε επιτευχθεί.

Ο Πάρις έπιασε το νόημα. Είχε έρθει η δική του σειρά. Έπρεπε κι αυτός να κάνει κάτι θεαματικό. Και το έκανε. Όταν ήρθε η σειρά του, πήρε φόρα, έσκυψε για να μη χτυπήσει κανείς και πέταξε τη μπάλα προς τα πίσω. Η ακρίβεια του ήταν εκπληκτική. Η μπάλα έσκασε μόλις λίγους πόντους μπροστά από τα πόδια του Βασίλη ο οποίος από την παρατήρηση που έκανε στον Πάρη, ήταν προφανές πως είχε τσιμπήσει το δόλωμα. Η παρέα και πάλι ξεκαρδίστηκε.

Ο Δημήτρης, στην πορεία που είχαν πάρει τα πράγματα, χαμήλωσε περισσότερο τους τόνους και έδωσε προβάδισμα στην Εύη, η οποία -έτσι κι αλλιώς- είναι προφανές πως ανήκει στους ημιεπαγγελματίες bowlers και σύντομα θα θαυμάζουμε τη λαμπρή πορεία της στο άθλημα.

Οι τρεις άντρες είχαν ανοίξει το δρόμο στους νέους.
Στο δεύτερο γύρο, ο Πάρις παραχώρησε την πρώτη βολή στη Μάνια. Ο Δημήτρης απείχε για ένα μεγάλο διάστημα και έδωσε τη θέση του στη Μαίρη. Ο Πέτρος χαμήλωσε περισσότερο τους τόνους. Ως αποτέλεσμα, μπήκαν κι άλλοι νέοι παίκτες στην εξέλιξη του αγώνα στο διάδρομο 2. Η Μαλίνα ήρθε και άφησε την προσωπική της σφραγίδα. Το ίδιο και η Βιβή. Ο Βασίλης είχε πάρει τα πάνω του. Αυτό ακριβώς που ήθελε να του προσφέρει ο Πέτρος ως χριστουγεννιάτικο δώρο για να τιμήσει τη φιλία τους.

Στο τέλος, όπως ήδη έχει γραφτεί κι αλλού, κέρδισε ο Βασίλης, το άθλημα και η …δημοκρατία!

Όπως μου έλεγε ο φίλος μου ο Δημήτρης χθες, στο πλαίσιο μιας καθαρά ακαδημαϊκής συζήτησης που είχαμε για το bowling, όταν πέφτει η μπάλα από τα χέρια του bowler, μαζί της πέφτει και όλη η αυτοπεποίθηση του παίκτη. Είναι η στιγμή που ο παίκτης αναφωνεί με σιγουριά “ναι, τώρα μπορεί να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Είμαι έτοιμος”. Συνήθως η γη δεν του κάνει τη χάρη. Αντιθέτως, οι παρευρισκόμενοι χτυπιούνται στα γέλια σαν να συμφωνούν με τον παίκτη πως πράγματι, θα έπρεπε να ανοίξει η γη να τον καταπιεί.

Πάντα στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής συζήτησης που είχα με το Δημήτρη, έκανα μια έρευνα στο You Tube για να ανακαλύψω πως πέρα από τις πτώσεις της μπάλας, η οποία αποτελεί το Νο.1 φόβο όλων των bowler, υπάρχουν και πολύ χειρότεροι εφιάλτες. Δείτε το video και θα καταλάβετε.

Μα γιατί τα γράφω όλα αυτά χριστουγεννιάτικα; Τι σχέση μπορεί να έχω εγώ μ’ αυτούς τους εφιάλτες;

Χρόνια Πολλά.

Το 1967, δυο φίλοι αποφάσισαν να πάρουν ως κατοικίδιο ένα λιονταράκι. Στην πορεία του χρόνου αυτό μεγάλωσε κι έπρεπε να γυρίσει πίσω στη φύση του.

Ένα χρόνο αργότερα, οι δύο φίλοι αποφάσισαν να επισκεφτούν το λιοντάρι που ήταν πια σε ένα πάρκο στην Αφρική. Όταν έφτασαν εκεί, τους είπαν πως δεν είναι ασφαλές να δουν το μεγαλόσωμο ζώο γιατί αυτό έχει πλέον τη δική του αγέλη και προφανώς, δεν θα τους θυμάται και δεν θα τους αναγνωρίζει. Ως εκ τούτου θα κινδύνευε η ζωή τους.

Οι δύο φίλοι, παρά τις συστάσεις, αποφάσισαν να ψάξουν για το λιοντάρι. Μετά από μια ώρα…

(Η συνέχεια επί της οθόνης…)

Αν τραυματίζεται εύκολα η αισθητική σας μη διαβάσετε αυτό το κείμενο. Προτιμήστε να δείτε κάποιο από τα video clips ή επισκεφτείτε άλλο blog.

Οι φτέρνες, το πίσω μέρος των ποδιών κάθε ανθρώπου, είναι αυτές που στηρίζουν όλο το βάρος μας, αυτές που μας κρατούν όρθιους, αυτές που δέχονται το μεγαλύτερο μέρος της πίεσης που μας ασκείται από διάφορες δυνάμεις, αυτές που χτυπάμε με δύναμη στο πάτωμα όταν θέλουμε να εκφράσουμε το θυμό μας.

Εξ’ ορισμού, αυτό το ευλογημένο σημείο του σώματος, σε αντίθεση π.χ. με τις τρίχες στα αυτιά, θα έπρεπε να το χρησιμοποιούμε και να το φροντίζουμε ακριβώς όσο αξίζει σ’ αυτό που είναι: φτέρνες. Η καθημερινή πρακτική, δυστυχώς, απλώς επιβεβαιώνει το αντίθετο. Ειδικά, τώρα το καλοκαίρι που έχει πλημμυρίσει ο τόπος από γυμνά πόδια, όσο και να μη θέλεις, το μάτι σου θα πέσει πάνω τους.

Ανεβαίνεις την κυλιόμενη σκάλα στο The Mall ή στο μετρό και τσουπ, να τες, μπροστά σου. Βρώμικες, ξεραμένες, σπασμένες. Οι μύκητες κάνουν παρέλαση ανάμεσα στις ρυτίδες που έχουν σχηματιστεί, κατακρεουργούν ότι έχει απομείνει από τη σάρκα της κάθε φτέρνας και στο φτύνουν στα μούτρα! Ναι, στα μούτρα, αν λάβουμε υπ’ όψη τις εξής παραμέτρους: Είσαι τουλάχιστον 2 σκαλιά πιο κάτω, άρα είσαι ήδη σε χαμηλότερο ύψος από αυτόν ή αυτή που προπορεύεται. Ισχύει και σ’ αυτή την περίπτωση ο νόμος της βαρύτητας. Η σκάλα κινείται. Δημιουργείται ρεύμα από την αντίσταση στον αέρα. Ζεις, άρα αναπνέεις. Αναπνέεις, άρα εισπνέεις. Τόσο απλά.

Αν η Λίτσα Πατέρα είπε πως σήμερα θα πρέπει να προσέχετε την υγεία σας, δεν εννοούσε βέβαια να αποφεύγετε να είστε πίσω από φτέρνες που ανεβαίνουν τις κυλιόμενες σκάλες. Υπάρχουν και χειρότερα. Για παράδειγμα, ο γείτονας που κάθεται στον πάνω όροφο. Έχει βγει στη βεράντα με την σαγιονάρα pegasus (all time classic), έχει φαγούρα στις πατούσες και θεωρεί σωστό να τις τρίψει πάνω στο μεταλλικό κάγκελο. Εσείς που πίνετε τον καφέ σας στην βεράντα του κάτω ορόφου, βλέπετε να …χιονίζει και απορείτε πώς είναι δυνατό να συμβαίνει αυτό με 40 βαθμούς υπό σκιά; Μετά συνειδητοποιείτε πως δεν είναι χιόνι. Είναι ξύσμα. Οχι, δεν είναι από λεμόνι. Οχι, δεν είναι από πεκορίνο ή ρεγκάτο. Είναι από φτέρνες. Βρωμερές, άρρωστες, σιχαμένες.

Εντάξει, μαντάμ, είναι καλοκαίρι και τα πόδια έχουν ανάγκη από αέρα και ήλιο. Σωστό. Έχουν όμως ανάγκη κι από λίγη ατομική φροντίδα. Αφού το βλέπετε. Κάθε φορά που κάθεστε σταυροπόδι σηκώνεται κύμα από σωματίδια. Δεν απορείτε γιατί συμβαίνει αυτό; Το θεωρείτε φυσικό φαινόμενο; Τηλεόραση έχετε σπίτι; Έχετε δει μια διαφήμιση για ένα προϊόν με το όνομα Lamisil Gel; Επιπλέον, έχετε ακούσει τη λέξη ελαφρόπετρα; Μπορεί να συνδυαστεί το ρήμα “τρίβω” με το ουσιαστικό “ελαφρόπετρα”; Ξέρετε με τι ακριβώς ασχολείται ο δερματολόγος; Μπανιέρα υπάρχει στο σπίτι σας;

Και τελικά, στο καθημερινό κυνήγι για συντροφιά ή έστω επιβεβαίωση, αυτός που κάθεται στο απέναντι τραπέζι στην καφετέρια, και σας “καρφώνει″ επίμονα, και σας αρέσει και γουστάρετε φάση, έχει μια αδυναμία: Έχει φετίχ με τα γυναικεία πόδια. Τι θα του παρουσιάσετε; Τον Γλίτσα και τον Βρωμίτσα;

Η Μάνια Σ. (τι να λέμε τώρα…) με προσκάλεσε πριν από μέρες να λάβω μέρος στο blogame με τις 3 ευχές. Μία για μένα, μια για τον εχθρό μου και μια για την ανθρωπότητα.

Διάβασα σήμερα πως στις 26 Μαρτίου του 2009 ξεκινάει η λειτουργία της λεωφορειακής γραμμής που θα συνδέει το Λονδίνο με τη Νέα Υόρκη, μέσω Μόσχας, Αλάσκας και πόλεων του δυτικού Καναδά. Στη διαδρομή μέχρι τη Μόσχα το λεωφορείο θα περνάει από πολλές Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (Παρίσι, Άμστερνταμ, Βερολίνο), ενώ μετά τη ρωσική θα διασχίσει και λίγο τη βόρεια Κίνα. Το ταξίδι θα διαρκεί γύρω στους 5 μήνες. Το χαρακτηρίζω ως το ωραιότερο ταξίδι γιατί στη διαδρομή του θα έχει την ευκαιρία κανείς να ζήσει την εμπειρία τόσο διαφορετικών πολιτισμών, χρωμάτων, φυλών, τάσεων, χαμόγελου, πλούτου, φτώχειας, βροχής, χιονιού, ήλιου, ζέστης, κρύου, φαγητού, χαράς και -ελπίζω όχι- λύπης.

Στο τέλος του ταξιδιού οι εικόνες και οι εμπειρίες θα έχουν κάνει τους επιβάτες του λεωφορείου πιο ώριμους, πιο σοφούς, πιο Ανθρώπους. Εξ’ άλλου αυτός που ξέρει να ταξιδεύει χαίρεται πάντα τη διαδρομή και όχι απαραίτητα τον προορισμό.

Οι 3 ευχές μου είναι:
Για μένα: Να κάνω κάποτε αυτό το ταξίδι
Για τον εχθρό μου (αφού τον εντοπίσω, δεν έχω φανερούς εχθρούς): Να ταξιδέψει μαζί μου για να αλλάξουμε μαζί στη διαδρομή και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι
Για την ανθρωπότητα: Να σωθεί. Εγώ και ο εχθρός μου θα κάνουμε το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Και τώρα… ας προσγειωθούμε στη σκληρή πραγματικότητα. Το εισιτήριο γι′ αυτό το ταξίδι κοστίζει περίπου 6.500 € κατ’ άτομο.

(Επειδή συνηθίζω να παίζω στα blogames με… καθυστέρηση, σταματάω εδώ και δεν προσκαλώ άλλους αφού λογικά, όλοι θα το έχουν παίξει πια. Αν σας έχει ξεφύγει και θέλετε να το παίξετε, μην ξεχάσετε να βάλετε ένα link back εδώ ώστε να διαβάσουμε και το δικό σας. Ευχαριστώ).

Την είδηση μετέδωσε το Associated Press.

ΣΙΔΝΕΥ, Αυστραλία - 14 Ιουλίου 2008. Πέθανε στα 108 χρόνια της, η γηραιότερη blogger στον κόσμο, λίγες εβδομάδες μετά την τελευταία της ανάρτηση.

Σύμφωνα με την ανταπόκριση του πρακτορείου ειδήσεων, η Olive Riley δημοσίευσε στα blogs της 74 αναρτήσεις. Αρχικά στο http://www.allaboutolive.com.au κι αργότερα στο http://worldsoldestblogger.blogspot.com Στο blogging τη μύησε μια φίλη της στις αρχές του 2007 κι από τότε η «μπλογκογιαγιά» πωρώθηκε!

Έφυγε από τη ζωή, ήρεμα, το περασμένο Σάββατο, 12 Ιουλίου, μετά από νοσηλεία ενός μηνός σε νοσοκομείο, κοντά στο Σίδνεϋ. Εννοείται πως μπλογκάριζε από το δωμάτιο στο οποίο έμενε. Σε μια από τις αναρτήσεις ανέφερε πως έβηχε πολύ και είχε ένα αίσθημα αδυναμίας.

Στην ανάρτηση της 26ης Ιουνίου, την τελευταία της, ευχαρίστησε τους εκατοντάδες φίλους της που της έστελναν συνεχώς διαδικτυακές ευχές και περιέγραψε τη νέα φίλη που απέκτησε, τη συγκάτοικο της στο διπλανό κρεβάτι. Μαζί τραγουδούσαν τόσο πολύ που ξεσήκωναν μέχρι και τις νοσοκόμες να συμμετέχουν μαζί τους. «Ήταν σα συναυλία» έγραψε.

Μέσω του blog δημιούργησε μόνιμες φιλίες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Γεννήθηκε το 1899 στο Broken Hill της Αυστραλίας, απέκτησε 3 παιδιά και, νωρίτερα στη ζωή της εργάστηκε ως μαγείρισσα και ως barwoman.

Να ζούμε, να τη θυμόμαστε. Κάποια μέρα, πολλά χρόνια μετά, τέτοιες ιστορίες θα είναι απλώς η καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που προφανώς θα προλάβουμε, αφού ήδη μπλογκάρουμε.

Από όλα τα μέσα και τις τέχνες το ραδιόφωνο θα πρέπει να είναι αυτό που παίζει περισσότερο με το μυαλό και τη φαντασία μας. Χρησιμοποιώντας το λόγο και τη μουσική, πυροδοτεί εκατοντάδες λειτουργίες στον εγκέφαλο. Δημιουργεί εικόνες, ανεβάζει την αδρεναλίνη, προκαλεί χαρά, λύπη, κέφι, προκαλεί τις ορμόνες, αυξάνει τον αισθησιασμό. Θα μπορούσαμε να γράφουμε αμέτρητες ώρες για την επίδραση του ραδιοφώνου στην ανθρώπινη φαντασία.

Δείτε αυτό το video και θα καταλάβετε. Ή μήπως κάνω λάθος;

Με αφορμή την πραγματοποίηση του 13ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, προβληματίζομαι για το πόσο ήμασταν έτοιμοι τελικά, ως έθνος, ως λαός, ως καθημερινότητα να δεχτούμε δίπλα μας, ανθρώπους διαφορετικούς από μας. Αν έχει ωριμάσει η κοινωνία μας τόσο, ώστε να δεχτεί το μεγάλο κύμα των μεταναστών, αλλά και των συνανθρώπων μας με ιδιαιτερότητες ή διαφορές στο χρώμα, στη γλώσσα, στη θρησκεία, στον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, στις σεξουαλικές προτιμήσεις.

Δυστυχώς, συνειδητοποιώ, όσο κι αν δεν θέλω να το πιστέψω, πως δεν είμαστε. Συνειδητοποιώ πως, αν και μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παραμένουμε μια κλειστή κοινωνία που δήθεν χαμογελάει με συμπάθεια στον αράπη που κάθεται δίπλα μας στο λεωφορείο, αλλά κατά βάθος, τον συχαίνεται και βλαστημάει την ώρα και τη στιγμή που πάτησε το βρωμοπόδαρο του στην άσπιλη πατρίδα μας. Μια κοινωνία που βρίσκει χαριτωμένο το gay χιούμορ που προβάλλει η τηλεόραση, αλλά που πολύ ευχαρίστως θα έστηνε στο εκτελεστικό απόσπασμα όλο το πουσταριό που μολύνει τον αέρα που αναπνέουμε. Μια κοινωνία που με καμάρι και ύφος 40 καρδιναλίων μισθώνει Αλβανούς για να καθαρίσουν τον κήπο, αλλά που ακόμη καταριέται αυτούς που άνοιξαν τα σύνορα στη γείτονα και μπούκαραν όλοι αυτοί οι άξεστοι στη λεβεντογέννα Ελλάδα μας. Μια κοινωνία που θα εκφράσει την κατανόηση της στη χοντρή που προσπαθεί να ανέβει στο λεωφορείο, αλλά όταν γυρίσει την πλάτη της θα τη “στολίσουν” με όλο το λεξικό του Μπαμπινιώτη. Μια κοινωνία που θα δείξει την απέραντη “συμπόνια” της σ’ αυτούς που πάσχουν από AIDS, αλλά που αναρωτιέται μεγαλοφώνως γιατί δεν τους πυροβολούμε αυτούς, να τελειώνουμε μαζί τους οριστικά; Μια κοινωνία που δείχνει τη λύπη της στους πρώην φυλακισμένους και τοξικομανείς, αλλά που ποτέ δεν τους δίνει μια δεύτερη ευκαιρία να ορθοποδήσουν.

Αυτοί είμαστε! Κι όμως, όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη δεν προσέχουμε ποτέ τη στραβή μύτη μας, την καράφλα μας, το πλαδαρό κορμί μας, το δόντι που λείπει, την κωλάρα που έχει αυτονομηθεί πια, τα βρώμικα νύχια, τις τρίχες στα αυτιά, το λιγδιασμένο υπόλοιπο κόμης, και την…καμπούρα μας. Λέμε ένα “φτου σου, παιδαρά μου” ανοίγουμε την πόρτα και κάνουμε εμφάνιση εφάμιλλη ενός σταρ, με ύφος μπλαζέ και κουλ. Έλεος.

Άραγε τι όνειρα κάνει ο μετανάστης; Πως νιώθει ο μαύρος όταν τον δείχνουν με το δάχτυλο; Πόσο πληγωμένος μπορεί να είναι ένας gay ή μια λεσβία από το κράξιμο που έχουν λουστεί; Πόσο πονάει ένας εϊτζιάρης; Πόσο θα ήθελε η χοντρή να βγει από το σώμα της για να πάψει επιτέλους η κοροϊδία; Πόσο μπορεί να επανασχεδιάσει τη ζωή του ένας πρώην τοξικομανής; Γιατί η σειρά των αντιρατσιστικών φεστιβάλ έφτασε τα 13; Μπορούν τελικά όλοι αυτοί που υποφέρουν να αποκτήσουν φωνή;

Κλαίει η ψυχή μου. Είδαν πολλά τα μάτια μου.